Wyrokiem z 11 marca 2026 roku Sąd Najwyższy w Izbie Karnej (w składzie SSN Jerzy Grubba, SSN Jacek Błaszczyk, SSN Włodzimierz Wróbel), po rozpoznaniu na rozprawie tego samego dnia sprawy o sygnaturze akt V KK 405/25, uwzględnił kasację wniesioną przez obrońcę i uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Wprawdzie istota kasacji sprowadzała się do zarzutu obrazy prawa materialnego poprzez przyjęcie, że suszenie się roślin konopi miałoby stanowić “wytwarzanie” środków odurzających, tj. czyn z art. 53 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej także: “u.p.n.”), to Sąd Najwyższy poświęcił prawie 4 strony uzasadnienia zagadnieniu “znacznej ilości” środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste, dochodząc do następujących konkluzji:

“To wszystko prowadzi do wniosku, że w przypadku ziela konopi kryterium znacznej ilości, jako znamię kwalifikujące decydujące o uznaniu danego czynu za zbrodnie, a więc przestępstwo z definicji cechujące się bardzo wysoką szkodliwością społeczną, musi zostać ukształtowane w sposób odmienny, niż przez odniesienie się do kryterium kilkudziesięciu dawek. (…) Biorąc bowiem pod uwagę proces wytwarzania środka, jego stosunkowo niską szkodliwość, a także liberalizację podejścia do konopi w innych krajach Unii Europejskiej, w przypadku ziela konopi znaczna ilość środka musi być rozumiana, jako ilość zdolna do odurzenia kilku tysięcy użytkowników.”